Marcin Ratajczak

radca prawny

Najczęściej rozwiązuję problemy moich klientów z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego, spadkowego. Wspieram również przedsiębiorców, w tym w szczególności przedsiębiorców z branży medycznej.
[Więcej >>>]

Chcę założyć zakład leczniczy

Koronawirus w podmiocie leczniczym – instrukcja obsługi dla lekarzy i pozostałego personelu medycznego

Marcin Ratajczak14 marca 2020Komentarze (0)

Koronawirus = panika.

Ty jednak jako profesjonalista z dziedziny służby zdrowia nie możesz, a przynajmniej nie powinieneś, panikować.

Aby trochę ułatwić Tobie pracę poniżej przedstawiam krótką instrukcję związaną z koronawirusem.

Krótko tytułem wstępu: jestem prawnikiem, owy przewodnik przygotowałem wg najlepszej mojej wiedzy i staranności. Obecna sytuacja jest dla wszystkich nowa – być może również zmieni się procedura postępowania. Myślę jednak, że nie zaszkodzi, jeśli uzyskane informacje zbiorę do przysłowiowej “kupy”. Tym bardziej, że Ty w swoim podmiocie leczniczym, nzoz-ie czy zoz-ie jesteś bardziej niż inne osoby narażony na niebezpieczeństwo kontaktu z wirusem. Mało tego, pewnie przełożeni czy w razie czego np. media będą analizowali czy postąpiłeś prawidłowo w przypadku podejrzenia wirusa u pacjenta.

Poniższy wpis traktuj jako przewodnik, natomiast nie jest on poradą prawną, która mogłaby po mojej stronie powodować odpowiedzialność w przypadku gdybyś jednak powinien zachować się odmiennie niż jest to opisane poniżej.

Po drugie – jako prawnik- być może nie zdaję sobie sprawy ze skali zagrożenia. Nie chcę bagatelizować ale też absolutnie nie jestem zwolennikiem siania paniki i wiele aktualnych zachowań ludzkich uważam za przesadzone i bezsensowne.

Po trzecie – niniejszy tekst opracowałem na podstawie:

Zasad postępowania epidemiologicznego i medycznego w związku z ryzykiem zwalczania na obszar Polski nowego Koronawirusa, wydane przez Głównego Inspektora Sanitarnego z 14 lutego 2020 r.

Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2

Ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

koronawirus w placówce zdrowia

Koronawirus – instrukcja dla osób pracujących w podmiotach leczniczych, nzoz-ach lub świadczących pomoc medyczną we własnym zakresie.

Zacznę od banału:

Nowy koronawirus SARS-Cov-2 wywołuje chorobę o nazwie COVID-19.

Choroba objawia się najczęściej gorączką, kaszlem, dusznościami, bólami mięśni, zmęczeniem

U osoby, która w okresie ostatnich 14 dni:

  • przebywała na obszarze utrwalonej transmisji wirusa lub
  • miała kontakt z potwierdzonym lub prawdopodobnym przypadkiem zakażenia SARS-Cov-2

Jeżeli nie wystąpią objawy wyżej wymienione należy Powiadomić Stację Sanitarno-Epidemiologiczną

Wówczas Stacja sanitarno-epidemiologiczna kwalifikuje daną osobę do jednej z trzech grup:

  1. Pierwsza grupa – osoby pracujące z osobami starszymi, osobami przewlekle chorymi;
  2. Druga grupa– osoby niepracujące zawodowo, jeżeli praca nie jest związana z kontaktem z innymi ludźmi;
  3. Trzecia grupa – osoby wyłącznie przebywające w Polsce tymczasowo.

Jeżeli w ciągu 14 dni nie pojawią się objawy koronawirusa, wówczas nadzór przez stację sanitarno-epidemiologiczna jest zakończony.

Jeżeli u danej osoby wystąpią objawy wyżej wymienione, wówczas należy ją skierować do oceny medycznej w izbie przyjęć szpitala zakaźnego.

Ty lepiej niż ja wiesz, że nie każdy szpital jest szpitalem zakaźnym

Piszę o tym dlatego, że słyszałem od klientów, że osoba podejrzana o zarażenie koronawirusem biegała po izbie przyjęć szpitala czy przychodni, bo nikt nie wiedział, co z nią zrobić.

Jeżeli daną osobę nie poddano hospitalizacji, to wówczas objęta zostaje nadzorem stacji sanitarno-epidemiologicznej, i następnie kwalifikowana jest do grup opisanych wyżej.

Jeżeli zdecydowano poddanie osoby hospitalizacji, to wówczas należy zawiadomić stację sanitarno-epidemiologiczną.

Każdą informację o stwierdzonym przypadku, podejrzanym o zakażenia należy natychmiastowo zgłosić do właściwego, ze względu na miejsce podejrzenia, Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego lub innego organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

Personel medyczny mający bezpośrednią styczność z osobą podejrzaną, powinien być zaopatrzony w środki ochrony indywidualnej jednorazowego użycia.

Zobacz, czy można się pozbyć niechcianego pacjenta >>

Z rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 wynika, że zakażenie koronawirusem zostało objęte przepisami o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
W skrócie:

1. Lekarz, felczer, pielęgniarka lub położna, którzy podejrzewają lub rozpoznają zakażenie lub chorobę zakaźną, którzy podejrzewają lub rozpoznają zakażenie lub chorobę zakaźną, są obowiązani pouczyć o:

  • środkach służących zapobieganiu przeniesienia zakażenia na inne osoby
  • obowiązani do zgłoszenia tego faktu właściwemu państwowemu inspektorowi sanitarnemu.

Zgłoszenia dokonuje się niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili powzięcia podejrzenia;

2. Lekarz lub felczer, który podejrzewa lub rozpoznaje chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną, stanowiącą zagrożenie dla zdrowia publicznego, lub stwierdza zgon w wyniku takiej choroby, podejmuje działania zapobiegające szerzeniu się zachorowań, w tym:

  • kieruje osobę podejrzaną o zakażenie lub zachorowanie oraz zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną do szpitala specjalistycznego zapewniającego izolację i leczenie tej osoby oraz niezwłocznie informuje szpital o tym fakcie;
  • organizuje transport uniemożliwiający przeniesienie zakażenia na inne osoby;
  • poucza osobę chorą lub osobę sprawującą prawną pieczę nad chorą osobą małoletnią lub bezradną albo opiekuna faktycznego w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach
    pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjent;
  • niezwłocznie powiadamia państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla miejsca podejrzenia, rozpoznania choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej lub stwierdzenia zgonu o podjętych działaniach;

3. W przypadku podejrzenia lub rozpoznania zachorowania na chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną lekarz przyjmujący do szpitala, miejsca izolacji lub odbywania kwarantanny, kierując się własną oceną stopnia zagrożenia dla zdrowia publicznego, poddaje osobę podejrzaną o zachorowanie, chorą na chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną lub osobę narażoną na zakażenie hospitalizacji, izolacji lub kwarantannie oraz badaniom, również w przypadku gdy brak jest decyzji, o której mowa w art. 33 ust. 1, a osoba podejrzana o zachorowanie, chora lub narażona na zakażenie nie wyraża zgody na hospitalizację, izolację, kwarantannę lub wykonanie badania.

4. O przyjęciu do szpitala osoby, o której mowa w ust. 1, lekarz przyjmujący do szpitala, miejsca izolacji lub odbywania kwarantanny, jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego dla szpitala, miejsca izolacji lub odbywania kwarantanny.

5. Możliwość zastosowania przymusu:

  • Wobec osoby, która nie poddaje się obowiązkowi szczepienia, badaniom sanitarno-epidemiologicznym, zabiegom sanitarnym, kwarantannie lub izolacji, a u której podejrzewa się lub rozpoznano chorobę szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną, stanowiącą bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób, może być zastosowany środek przymusu bezpośredniego polegający na przytrzymywaniu, unieruchomieniu lub przymusowym podaniu leków;
  • O zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego decyduje lekarz lub felczer, który określa rodzaj zastosowanego środka przymusu bezpośredniego oraz osobiście nadzoruje jego wykonanie przez osoby wykonujące zawody medyczne. Każdy przypadek zastosowania środka przymusu bezpośredniego odnotowuje się w dokumentacji medycznej;
  • Lekarz lub felczer może zwrócić się do Policji, Straży Granicznej lub Żandarmerii Wojskowej o pomoc w zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego. Udzielenie pomocy następuje pod warunkiem wyposażenia funkcjonariuszy lub żołnierzy w środki chroniące przed chorobami zakaźnymi przez tego lekarza lub felczera.
  • Przed zastosowaniem środka przymusu bezpośredniego uprzedza się o tym osobę, wobec której środek przymusu bezpośredniego ma być zastosowany, i fakt ten odnotowuje się w dokumentacji medycznej. Przy wyborze środka przymusu bezpośredniego należy wybierać środek możliwie dla tej osoby najmniej uciążliwy, a przy stosowaniu środka przymusu bezpośredniego należy zachować szczególną ostrożność i dbałość o dobro tej osoby.
  • Przymus bezpośredni polegający na unieruchomieniu może być stosowany nie dłużej niż 4 godziny. W razie potrzeby stosowanie tego przymusu może być przedłużone na następne okresy 6-godzinne, przy czym nie dłużej niż 24 godziny łącznie.
  • Przytrzymywanie jest doraźnym, krótkotrwałym unieruchomieniem osoby z użyciem siły fizycznej.
  • Unieruchomienie jest dłużej trwającym obezwładnieniem osoby z użyciem pasów, uchwytów, prześcieradeł lub kaftana bezpieczeństwa.
  • Przymusowe podanie leku jest doraźnym lub przewidzianym w planie postępowania leczniczego wprowadzeniem leków do organizmu osoby – bez jej zgody.

Zgłoszenie zawiera następujące dane osoby, u której podejrzano lub rozpoznano zakażenie, chorobę zakaźną lub stwierdzono zgon z tego powodu:

  1. imię i nazwisko;
  2. datę urodzenia;
  3. numer PESEL, a w przypadku gdy osobie nie nadano tego numeru – serię i numer paszportu albo numer identyfikacyjny innego dokumentu, na podstawie którego jest możliwe ustalenie danych osobowych;
  4. obywatelstwo;
  5. płeć;
  6. adres miejsca zamieszkania;
  7. rozpoznanie kliniczne zakażenia lub choroby zakaźnej, charakterystykę podstawowych objawów klinicznych, okoliczności wystąpienia zakażenia, zachorowania lub zgonu z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ze szczególnym uwzględnieniem czynników ryzyka, charakterystyki biologicznego czynnika zakaźnego, oraz inne informacje niezbędne do sprawowania nadzoru epidemiologicznego, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy medycznej.

Przyjęcie do szpitala osoby, o której mowa w ust. 1, odbywa się:

  1. na podstawie skierowania lekarskiego albo bez skierowania w przypadku zagrożenia zdrowia lub życia chorego;
  2. ze wskazań epidemiologicznych w trybie, o którym mowa w art. 33 ust. 1, lub w przypadkach wymienionych w art. 35 ust. 1

Obowiązkowym badaniom sanitarno-epidemiologicznym, podlegają:

  1. podejrzani o zakażenie lub chorobę zakaźną;
  2. noworodki, niemowlęta i kobiety w ciąży, podejrzane o zakażenie lub chorobę zakaźną mogącą się szerzyć z matki na płód lub dziecko;
  3. nosiciele, ozdrowieńcy oraz osoby, które były narażone na zakażenie przez styczność z osobami zakażonymi, chorymi lub materiałem zakaźnym;
  4. uczniowie, studenci i doktoranci kształcący się do wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby;
  5. osoby podejmujące lub wykonujące prace, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby, nieposiadające aktualnego orzeczenia lekarskiego o zdolności do wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby.

Na obowiązkowe badania sanitarno-epidemiologiczne kieruje :

1. dla osób 1-3 – właściwy dla miejsca pobytu państwowy powiatowy inspektor sanitarny;
2. dla osób 4 – kierujący szkołą, rektor uczelni, lub osoba przez nich upoważniona;
3. dla osób 5 – pracodawca albo zlecający pracę.

Wykonane badania sanitarno-epidemiologiczne oraz ich wyniki są odnotowywane w dokumentacji medycznej pacjenta. Badania te przeprowadzają lekarze podstawowej opieki zdrowotnej. Wydają i przekazują osobie badanej, pracodawcy albo osobie zlecającej wykonanie prac orzeczenie lekarskie:

1. o zdolności do wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby;

2. o czasowych lub trwałych przeciwwskazaniach do wykonywania prac, przy wykonywaniu których istnieje możliwość przeniesienia zakażenia lub choroby zakaźnej na inne osoby.
Lekarze wpisują treść orzeczenia lekarskiego do karty badań do celów sanitarno-epidemiologicznej.

Badania laboratoryjne przeprowadzają laboratoria :

  1. Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowej Inspekcji Sanitarnej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Wojskowej Inspekcji Sanitarnej lub inne laboratoria, na podstawie umów zawieranych z tymi organami;
  2. jednostek właściwych w zakresie chorób płuc i gruźlicy, w przypadku badań w kierunku gruźlicy, na podstawie umów zawieranych z właściwymi miejscowo organami,

W przypadku konieczności potwierdzenia prawidłowości rozpoznania zakażenia, choroby zakaźnej lub identyfikacji biologicznych czynników chorobotwórczych dla celów nadzoru epidemiologicznego wyniki badań laboratoryjnych poddaje się weryfikacji.

Weryfikację wyników badań laboratoryjnych, o której mowa w ust. 1, przeprowadzają:

  1. wskazane przez ministra właściwego do spraw zdrowia podległe mu jednostki;
  2. ośrodki referencyjne lub instytuty badawcze na podstawie umowy zawartej z ministrem właściwym do spraw zdrowia.

Osoby, u których orzeczono czasowe lub trwałe przeciwwskazania do wykonywania prac, nie mogą wykonywać tych prac. Pracodawca lub zlecający wykonanie prac jest obowiązany, z zachowaniem poufności, niezwłocznie odsunąć pracownika lub wykonującego prace od wykonywania tych prac.

Podejmowanie działań zapobiegawczych
Kierownicy podmiotów leczniczych oraz inne osoby udzielające świadczeń zdrowotnych są obowiązani do podejmowania działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych.

Działania, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności:

1) ocenę ryzyka wystąpienia zakażenia związanego z wykonywaniem świadczeń zdrowotnych;

2) monitorowanie czynników alarmowych i zakażeń związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w zakresie wykonywanych świadczeń;

3) opracowanie, wdrożenie i nadzór nad procedurami zapobiegającymi zakażeniom i chorobom zakaźnym związanym z udzielaniem świadczeń zdrowotnych, w tym dekontaminacji:

a) skóry i błon śluzowych lub innych tkanek,

b) wyrobów medycznych, wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, wyposażenia wyrobów medycznych, wyposażenia wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro i aktywnych wyrobów medycznych do implantacji, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 175, 447 i 534), oraz powierzchni pomieszczeń i urządzeń;

4) stosowanie środków ochrony indywidualnej i zbiorowej w celu zapobieżenia przeniesieniu na inne osoby biologicznych czynników chorobotwórczych;

5) wykonywanie badań laboratoryjnych oraz analizę lokalnej sytuacji epidemiologicznej w celu optymalizacji profilaktyki i terapii antybiotykowej;

6) prowadzenie kontroli wewnętrznej w zakresie realizacji działań, o których mowa w ust. 1.

***

Zobacz w jakiej formie możesz prowadzić działalność leczniczą >>

Zdjęcie: CDC

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 732 901 999e-mail: sekretariat@kancelariaratajczak.pl

{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }

Dodaj komentarz

Wyrażając swoją opinię w powyższym formularzu wyrażasz zgodę na przetwarzanie przez Kancelaria Radcy Prawnego Marcin Ratajczak Twoich danych osobowych w celach ekspozycji treści komentarza zgodnie z zasadami ochrony danych osobowych wyrażonymi w Polityce Prywatności

Administratorem danych osobowych jest Kancelaria Radcy Prawnego Marcin Ratajczak z siedzibą w Słubicach.

Kontakt z Administratorem jest możliwy pod adresem sekretariat@kancelariaratajczak.pl.

Pozostałe informacje dotyczące ochrony Twoich danych osobowych w tym w szczególności prawo dostępu, aktualizacji tych danych, ograniczenia przetwarzania, przenoszenia danych oraz wniesienia sprzeciwu na dalsze ich przetwarzanie znajdują się w tutejszej Polityce Prywatności. W sprawach spornych przysługuje Tobie prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Poprzedni wpis:

Następny wpis: